Onmiskenbaar
Het seizoen is weer begonnen in Den Haag. Het is nog relatief stil op het Binnenhof, want er is nog geen kabinet op het moment dat ik deze column schrijf. En ja natuurlijk is er elke dag nieuws vanaf het Binnenhof, maar dat heeft veelal weinig met beleid te maken. Dat zijn de spannende formatieperikelen.
Ik weet niet hoe u het vergaat, maar wat mij opvalt is een bepaalde trendmatige ontwikkeling, die naar mijn mening steeds luider en dominanter wordt.
Er is veel geschreven over ons politieke systeem en dat het op zijn laatste benen loopt. Zo ver wil ik niet gaan, maar we zijn wel op een punt aangeland dat er nagedacht moet worden over een herziening van ons politieke bestel. Maar niet alleen nadenken; we moeten het daarna omzetten in daden die ook resultaat blijken te hebben. De huidige versnippering is een gevolg van het feit dat mensen zich niet meer herkennen in hun Den Haag. De politiek levert niet. De vraag is of de belanghebbenden snel zullen inspelen op de breed levende wens tot verandering. De spelers die nu in het veld staan, gaan niet zomaar over hun eigen schaduw heen springen en een beter politiek bestel invoeren. Wat ze miskennen is de snel groeiende groep Nederlanders die zich in woord en geschrift uitlaten over hun wens om nu eens eindelijk “in te grijpen” in Den Haag. Die druk kan wellicht nog even weerstaan worden vanuit Den Haag, maar er komt een moment dat de gewenste veranderingen niet langer genegeerd kunnen worden. Dus die veranderingen komen er. Die trend is onmiskenbaar.
